Επιτέλους! Μετά από πολύχρονη αναμονή οι Nightwish επέστρεψαν με νέο album και νέα frontwoman. Ήμουν σίγουρος από την πορεία της μπάντας τα τελευταία χρόνια ότι οι ηχητικά power εποχές τους έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Και δεν έπεσα έξω. Πλέον οι Nightwish απευθύνονται στο ευρύ κοινό και όχι στους "hardcore" metallers. Πριν ξεκινήσω το review θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάτι: κριτικάρω το δίσκο αυτό σαν ένα δίσκο μιας heavy metal μπάντας γιατί τέτοια μπάντα ήταν (είναι ακόμα;) οι Nightwish και όχι σαν ένα δίσκο μιας μπάντας κοινής αποδοχής και για όλα τα γούστα. Από το επόμενο album, βλέπουμε. Έτσι για να είμαι δίκαιος...
Ας δούμε όμως το νέο τους δημιούργημα "Dark Passion Play" αναλυτικά:
The Poet And The Pendulum: Το album κατά παράξενο τρόπο ξεκινά με το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι (14 λεπτά) και το πολυπλοκότερο ηχητικά. Ουσιαστικά πρόκειται για μικρότερα κομμάτια "δεμένα" μεταξύ τους. Μετά από μια ατμοσφαιρική εισαγωγή μπαίνει δυναμικά η βασική μελωδία. Όχι άσχημη και μάλιστα το ρεφραίν είναι ιδιαίτερα συμφωνικό και ευκολοάκουστο. Το κομμάτι στη συνέχεια αλλάζει σε πιο αργούς ρυθμούς, φτάνει μέχρι και σε σημείο με απαγγελίες και μετά από κάποια στιγμή κουράζει. Ο Marco σε κάποιο σημείο πετάγεται σαν την "τσουτσού" και καταστρέφει την όποια προσπάθεια με τα γαιδουροφωνητικά του. Καλά τι το ήθελε; Γενικά πρόκειται για ένα ικανοποιητικό κομμάτι που θα ταίριαζε καλύτερα στο φινάλε του δίσκου.
Bye Bye Beautiful: Πολύ μέτριο κομμάτι. Η αρχική δυναμική διάθεση πάει περίπατο και η τσουτσού έρχεται πάλι στο ρεφραίν και τα κάνει όλα μαντάρα.
Amaranth: Το single του δίσκου, το οποίο και οι περισσότεροι από εμάς το είχαμε δει σε videoclip λίγο καιρό πριν. Hitάκι για το MTV, με ρεφραίν που popίζει. Όχι ενδεικτικό της συνθετικής ικανότητας των Nightwish (αν και αυτή η ικανότητα υπήρχε πολλά χρόνια πριν ενώ πλέον...).
Cadence Of Her Last Breath: Αισίως φτάσαμε στο χειρότερο κομμάτι μέχρι στιγμής. Πολύ computerized ήχος, ανέμπνευστη σύνθεση και η τσουτσού κάνει και πάλι την εμφάνισή της σε ένα hiphop-οειδές παρασκηνιακό "run away, run away".
Master Passion Greed: Κι όμως! Αμέσως μετά βρίσκω ένα ΑΚΟΜΗ χειρότερο κομμάτι. Thrash ήχος και η τσουτσού το έχει πάρει μονότερμα και μας δείχνει τις φωνητικές της ικανότητες. Καμιά σχέση με Nightwish το κομμάτι, έτσι;
Eva: Μια συμπαθητική μπαλάντα και ταυτόχρονα το πρώτο single της μπάντας λίγους μήνες πριν. Scrollάρετε σε παλιές καταχωρήσεις του blog να διαβάσετε το αναλυτικό review.
Sahara: Η απίστευτη αρχική power καταιγίδα αφήνει φοβερές υποσχέσεις για ένα κομμάτι μεγαλείο, αντάξιο του ένδοξου παρελθόντος της μπάντας. Αμ δε! Το τραγούδι συνεχίζει σε ένα απίστευτα βαρετό mid tempo ρυθμό. Πατάτεεεεεεες, ντομάτεεεεες έλα πάρε πάρε!
Whoever Brings The Night: Άλλη μια ανέμπνευστη σύνθεση που 2 λεπτά μετά το άκουσμά της θα την έχετε τελείως ξεχάσει. Έχει και τσουτσού, έτσι;
For The Heart I Once Had: Ένα όμορφο και ζεστό κομμάτι. Υπέροχη ερμηνεία, εξαιρετικό ρεφραίν. Ίσως ό,τι καλύτερο μέχρι στιγμής. Και η πλάκα ξέρετε ποια είναι; Σε λίγο το album τελειώνει!
The Islander: Μεγαλείο! Κοίτα να δεις. Σε μια σύνθεση που δεν έχει καμιά σχέση με τον ήχο των Nightwish, τα παλικάρια και η νέα μας διαπρέπουν. Μιλάμε για ένα folk κομμάτι με κιθάρα και βιολί και εξαιρετική ατμόσφαιρα. Θα ταίριαζε περισσότερο σε μπάντες όπως οι Falconer και οι Blackmore's Night. Ακούστε και το άλλο: τραγουδάει η τσουτσού αλλά εδώ πέρα έχει θεριέψει! Παιδί μου Marco, όταν τραγουδάς καθαρά είσαι άρχοντας. Να το κάνεις συχνότερα και να αφήσεις τις άλλες πατατιές. Στο φινάλε το κομμάτι θα σας θυμίσει soundtracks ταινιών όπως "Braveheart" και "Ο Τελευταίος των Μοϊκανών". Εξαιρετικό τραγούδι!
Last Of The Wilds: ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ INSTRUMENTAL! Συνεχίζοντας τo φολκλορικό στυλ του "The Islander", οι Nightwish μας προσφέρουν ένα μεγαλειώδες κομμάτι που ο ρυθμός του θα κολλήσει στο μυαλό σας αμέσως. Προχώρησα στο επόμενο κομμάτι μετά από 12 ακροάσεις! Χαοτικό!
7 Days To The Wolves: Επιστροφή στην πραγματικότητα... άλλο ένα μέτριο και ανέμπνευστο κομμάτι, άλλη μια καυτή πατάτα.
Meadows Of Heaven: Ο δίσκος κλείνει με άλλη μια καλοδουλεμένη μπαλάντα. Από μπαλάντες ξέρουμε, τίποτε άλλο θα ακούσουμε;
Λοιπόν για να τα συγκεντρώσουμε όλα μαζί. Καταρχήν δε θα μπω στη διαδικασία που είμαι σίγουρος ότι θα κάνουν όλοι οι υπόλοιποι. Αναφέρομαι βέβαια στη σύγκριση της Tarja με την Anette. Και δε μπαίνω στη διαδικασία αυτή γιατί απλά δεν υπάρχει σύγκριση. Η Anette έχει μια όμορφη φωνή και κάνει μια ομολογουμένως αξιέπαινη προσπάθεια αλλά μέχρι εκεί. Η Anette είναι τραγουδίστρια, η Tarja είναι άγγελος... τέλος!
Πάμε παρακάτω... Το album μου άφησε τελείως ανάμικτα συναισθήματα. Καταρχήν ξεχάστε την συνθετική δεινότητα των Nightwish. Τα περισσότερα κομμάτια είναι βαρετά. Στα σημεία που τραγουδάει η Anette η μουσική είναι τελείως μα τελείως "άδεια" (μάλλον έγραψαν τη μουσική για τη φωνή της και δεν την "ανάγκασαν" να τραγουδήσει για την μουσική που είχαν σκοπό να γράψουν). Η πολυπλοκότητα και η συμφωνικότητα που πάνε να προσδώσουν στα κομμάτια πάει περίπατο. Και έρχεται και η τσουτσού στο νέο πλέον Enanescence style, να πετάγεται εκεί που δεν την περιμένεις.
Τι μου άρεσε; Σχεδόν τίποτα. Δύο εξαιρετικά folk κομμάτια και δύο μπαλάντες συν μερικά μόνο σημεία διάσπαρτα από εδώ κι από εκεί δε νομίζω να κάνουν τη διαφορά σε ένα album 75 λεπτών. Και το λέω αυτό για μια μπάντα που παλαιότερα δυσκολευόσουν να διακρίνεις το καλύτερο κομμάτι ανάμεσα σε ΟΛΑ τα κομμάτια του album.
Το μέλλον θα δείξει. Οι Nightwish σίγουρα δεν είναι αυτοί που ήταν. Οι Nightwish σίγουρα με βάση της ιστορία τους και την προσωπική μου γνώμη κυκλοφόρησαν το χειρότερο album τους. Οι Nightwish... ποιοι Nightwish;
Ας δούμε όμως το νέο τους δημιούργημα "Dark Passion Play" αναλυτικά:
The Poet And The Pendulum: Το album κατά παράξενο τρόπο ξεκινά με το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι (14 λεπτά) και το πολυπλοκότερο ηχητικά. Ουσιαστικά πρόκειται για μικρότερα κομμάτια "δεμένα" μεταξύ τους. Μετά από μια ατμοσφαιρική εισαγωγή μπαίνει δυναμικά η βασική μελωδία. Όχι άσχημη και μάλιστα το ρεφραίν είναι ιδιαίτερα συμφωνικό και ευκολοάκουστο. Το κομμάτι στη συνέχεια αλλάζει σε πιο αργούς ρυθμούς, φτάνει μέχρι και σε σημείο με απαγγελίες και μετά από κάποια στιγμή κουράζει. Ο Marco σε κάποιο σημείο πετάγεται σαν την "τσουτσού" και καταστρέφει την όποια προσπάθεια με τα γαιδουροφωνητικά του. Καλά τι το ήθελε; Γενικά πρόκειται για ένα ικανοποιητικό κομμάτι που θα ταίριαζε καλύτερα στο φινάλε του δίσκου.
Bye Bye Beautiful: Πολύ μέτριο κομμάτι. Η αρχική δυναμική διάθεση πάει περίπατο και η τσουτσού έρχεται πάλι στο ρεφραίν και τα κάνει όλα μαντάρα.
Amaranth: Το single του δίσκου, το οποίο και οι περισσότεροι από εμάς το είχαμε δει σε videoclip λίγο καιρό πριν. Hitάκι για το MTV, με ρεφραίν που popίζει. Όχι ενδεικτικό της συνθετικής ικανότητας των Nightwish (αν και αυτή η ικανότητα υπήρχε πολλά χρόνια πριν ενώ πλέον...).
Cadence Of Her Last Breath: Αισίως φτάσαμε στο χειρότερο κομμάτι μέχρι στιγμής. Πολύ computerized ήχος, ανέμπνευστη σύνθεση και η τσουτσού κάνει και πάλι την εμφάνισή της σε ένα hiphop-οειδές παρασκηνιακό "run away, run away".
Master Passion Greed: Κι όμως! Αμέσως μετά βρίσκω ένα ΑΚΟΜΗ χειρότερο κομμάτι. Thrash ήχος και η τσουτσού το έχει πάρει μονότερμα και μας δείχνει τις φωνητικές της ικανότητες. Καμιά σχέση με Nightwish το κομμάτι, έτσι;
Eva: Μια συμπαθητική μπαλάντα και ταυτόχρονα το πρώτο single της μπάντας λίγους μήνες πριν. Scrollάρετε σε παλιές καταχωρήσεις του blog να διαβάσετε το αναλυτικό review.
Sahara: Η απίστευτη αρχική power καταιγίδα αφήνει φοβερές υποσχέσεις για ένα κομμάτι μεγαλείο, αντάξιο του ένδοξου παρελθόντος της μπάντας. Αμ δε! Το τραγούδι συνεχίζει σε ένα απίστευτα βαρετό mid tempo ρυθμό. Πατάτεεεεεεες, ντομάτεεεεες έλα πάρε πάρε!
Whoever Brings The Night: Άλλη μια ανέμπνευστη σύνθεση που 2 λεπτά μετά το άκουσμά της θα την έχετε τελείως ξεχάσει. Έχει και τσουτσού, έτσι;
For The Heart I Once Had: Ένα όμορφο και ζεστό κομμάτι. Υπέροχη ερμηνεία, εξαιρετικό ρεφραίν. Ίσως ό,τι καλύτερο μέχρι στιγμής. Και η πλάκα ξέρετε ποια είναι; Σε λίγο το album τελειώνει!
The Islander: Μεγαλείο! Κοίτα να δεις. Σε μια σύνθεση που δεν έχει καμιά σχέση με τον ήχο των Nightwish, τα παλικάρια και η νέα μας διαπρέπουν. Μιλάμε για ένα folk κομμάτι με κιθάρα και βιολί και εξαιρετική ατμόσφαιρα. Θα ταίριαζε περισσότερο σε μπάντες όπως οι Falconer και οι Blackmore's Night. Ακούστε και το άλλο: τραγουδάει η τσουτσού αλλά εδώ πέρα έχει θεριέψει! Παιδί μου Marco, όταν τραγουδάς καθαρά είσαι άρχοντας. Να το κάνεις συχνότερα και να αφήσεις τις άλλες πατατιές. Στο φινάλε το κομμάτι θα σας θυμίσει soundtracks ταινιών όπως "Braveheart" και "Ο Τελευταίος των Μοϊκανών". Εξαιρετικό τραγούδι!
Last Of The Wilds: ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ INSTRUMENTAL! Συνεχίζοντας τo φολκλορικό στυλ του "The Islander", οι Nightwish μας προσφέρουν ένα μεγαλειώδες κομμάτι που ο ρυθμός του θα κολλήσει στο μυαλό σας αμέσως. Προχώρησα στο επόμενο κομμάτι μετά από 12 ακροάσεις! Χαοτικό!
7 Days To The Wolves: Επιστροφή στην πραγματικότητα... άλλο ένα μέτριο και ανέμπνευστο κομμάτι, άλλη μια καυτή πατάτα.
Meadows Of Heaven: Ο δίσκος κλείνει με άλλη μια καλοδουλεμένη μπαλάντα. Από μπαλάντες ξέρουμε, τίποτε άλλο θα ακούσουμε;
Λοιπόν για να τα συγκεντρώσουμε όλα μαζί. Καταρχήν δε θα μπω στη διαδικασία που είμαι σίγουρος ότι θα κάνουν όλοι οι υπόλοιποι. Αναφέρομαι βέβαια στη σύγκριση της Tarja με την Anette. Και δε μπαίνω στη διαδικασία αυτή γιατί απλά δεν υπάρχει σύγκριση. Η Anette έχει μια όμορφη φωνή και κάνει μια ομολογουμένως αξιέπαινη προσπάθεια αλλά μέχρι εκεί. Η Anette είναι τραγουδίστρια, η Tarja είναι άγγελος... τέλος!
Πάμε παρακάτω... Το album μου άφησε τελείως ανάμικτα συναισθήματα. Καταρχήν ξεχάστε την συνθετική δεινότητα των Nightwish. Τα περισσότερα κομμάτια είναι βαρετά. Στα σημεία που τραγουδάει η Anette η μουσική είναι τελείως μα τελείως "άδεια" (μάλλον έγραψαν τη μουσική για τη φωνή της και δεν την "ανάγκασαν" να τραγουδήσει για την μουσική που είχαν σκοπό να γράψουν). Η πολυπλοκότητα και η συμφωνικότητα που πάνε να προσδώσουν στα κομμάτια πάει περίπατο. Και έρχεται και η τσουτσού στο νέο πλέον Enanescence style, να πετάγεται εκεί που δεν την περιμένεις.
Τι μου άρεσε; Σχεδόν τίποτα. Δύο εξαιρετικά folk κομμάτια και δύο μπαλάντες συν μερικά μόνο σημεία διάσπαρτα από εδώ κι από εκεί δε νομίζω να κάνουν τη διαφορά σε ένα album 75 λεπτών. Και το λέω αυτό για μια μπάντα που παλαιότερα δυσκολευόσουν να διακρίνεις το καλύτερο κομμάτι ανάμεσα σε ΟΛΑ τα κομμάτια του album.
Το μέλλον θα δείξει. Οι Nightwish σίγουρα δεν είναι αυτοί που ήταν. Οι Nightwish σίγουρα με βάση της ιστορία τους και την προσωπική μου γνώμη κυκλοφόρησαν το χειρότερο album τους. Οι Nightwish... ποιοι Nightwish;
http://www.nightwish.com
